Rośnie liczba więźniów politycznych w Rosji
28.10.09
W przeddzień obchodów Dnia więźnia politycznego w Kazaniu zapadła decyzja w sprawie ekstremizmu islamskiego.
29 października 2009 r. Sąd Najwyższy Republiki Tatarstanu, po 8-miesięcznym procesie, ogłosił wyrok w sprawie członkowstwa 12 oskarżonych w nielegalnej organizacji Hizb ut-Tahrir (Partii Wyzwolenia).
Siedem osób (A. Hasan, Sz. Ahmed, D. Rafik, I. Zjałiłow, F. Fajzylin, R. Zariłow, U. Dżurajew) usłyszało wyrok od 4 do 8 lat pozbawienia wolności w jednostce o zaostrzonym rygorze, cztery osoby (A. Sabirow, R. Sabitow, T. Nurmuhametow i R. Gimranow) otrzymały wyrok w zawieszeniu. Jeden z oskarżonych, wcześniej uznany za niewinnego, został wysłany na obowiązkowe leczenie.
Postępowanie karne w tej sprawie zapoczątkował 3 lata temu (7 grudnia 2006 r.) Urząd FSB w Kazaniu Republiki Tatarstanu: przeszukano mieszkania, zebrano różnorodne materiały dowodowe, dotyczące, między innymi, zakazanej Partii Wyzwolenia, zatrzymano 9 osób, podejrzanych w tej sprawie. Następnie trzem osobom zakazano opuszczania kraju, a w maju 2007 r. aresztowano kolejne trzy, występujące do tej pory jedynie w charakterze świadków.
Osobliwością prowadzonego śledztwa było to, że po raz pierwszy w Rosji osobom, podejrzewanym o członkostwo w Partii Wyzwolenia, postawiono zarzut świadomej próby przejęcia władzy przy użyciu siły. Jednakże, wśród dowodów rzeczowych, znalezionych u podejrzanych i oskarżonych, brakuje tych, które bezpośrednio wskazywałyby na zamiar wrogiego działania, tj. broni, amunicji, materiałów wybuchowych czy jakichkolwiek analogicznych przedmiotów.
Zastępca kierownika Wydziału Śledczego Urzędu FSB Republiki Tatarstanu K.M. Trofimienko, którego podpis widnieje na akcie oskarżenia, kierował się następującymi pobudkami: jeżeli ideologia organizacji Partii Wyzwolenia zakłada, że wszystkie formy ustroju państwowego są wadliwe oprócz ustroju halifatu, to jest to wystarczający powód do postawienia w stan oskarżenia
zwoleników tego typu idei w związku z tym, że są oni gotowi do przebudowy ustroju społecznego
przy użyciu siły. Wyłącznym dowódem, który w sądzie przedstawili śledczy, świadczącym o rzekomym zamiarze przewrotu państwowego, miała być literatura, ulotki i ich ekspertyzy, a także zeznania tajnych świadków. Jeden z tzw. tajnych świadków zjawił się w sądzie w środkowej fazie trwania postępowania, zarządał powtórnego przesłuchania, tym razem pod prawdziwym nazwiskiem, a następnie opowiedział o presji, jaką wywierali na nim funkcjonariusze śledczy, wymuszając złożenie zeznań, potwierdzających ich wersję wydarzeń.
Jeśli natomiast chodzi o ekspertyzy, to analizy, przeprowadzone przez niezależnych ekspertów na wniosek eksperta – psychologa i dostarczone sądowi na wniosek kolegium sądowego nie zostały one jednak dołączone do materiału dowodowego) wykazały, że dane opinie nie odpowiadają żadnym kryteriam, niezbędnym do uznania zawartych w nich wniosków za naukowe uzasadnienie.
Tym niemniej, kolegium sądu Sądu Najwyższego Tatarstanu pod przewodnictwem P.M. Kondratiewa stwierdziło, że jest to wystarczający materiał do uznania oskarżonych za winnych zamiaru przejęcia władzy siłą i zaangażowania osób trzecich do popełnienia tego, jakże ciężkiego, przestępstwa.
Na chwilę obecną wszystko wskazuje na to, że większość osądzonych zamierza odwołać się od wyroku w trybie kasacji w Sądzie Najwyższym Federacji Rosyjskiej.
Więcej na temat prowadzonego dochodzenia: patrz artykuły Komitetu Pomoc obywatelska i Centrum Obrony Praw Człowieka Memoriał z dnia 29.01.2007 r., 30.05.2007 r., i 01.06.2007 r.
http://www.memo.ru/2007/05/30/3005071.html
http://www.memo.ru/2007/06/05/0506074.html
http://www.memo.ru/2007/01/30/3001072.htm
Szczegóły: Elena Riabinowa, tel.
